﻿<title_newspaper=”Trybuna Ludu”> 
<title_article=”Pokój i przyjaźń”> 
<author_1=”Jerzy Jasieński”>
<author_2=””> 
<language=”pl”> 
<style=”press”>
<year="1954">
<month="7">
<date=”1954-07-11”>
<period=”d”>
<status=”1_obieg”>
<support=”paper”>
Niezwykle ważną częścią kompozycji tanecznej jest muzyka, która w zespole Moisiejewa nie jest „podkładem”, lecz częścią integralną całości. Nie ma bez niej tańca. Zespół i poszczególni soliści nie tańczą „pod muzykę” — lecz muzykę i taniec stapiają w swych produkcjach scenicznych w nierozerwalną jedność. Podkreślić przy tym należy, że opracowania muzyczne są wyjątkowo staranne i piękne. Orkiestra złożona z instrumentów używanych w normalnej orkiestrze symfonicznej jest wzbogacona o szereg instrumentów ludowych, przede wszystkim piórkowych i perkusyjnych, co jej brzmieniu nadaje specjalny, oryginalny koloryt (soliści-perkusiści — to wspaniali wirtuozi). Główny dyrygent zespołu, laureat Nagrody Stalinowskiej S. Galperin, znakomicie zestroił wszystkie instrumenty, prowadzi orkiestrę pewną i czuła ręką.
Soliści i cały zespół — to wyjątkowo muzykalny, uwrażliwiony i utaneczniony ensamble.
Osiągnął on bogata gamę wyrazu tanecznego, olbrzymi diapazon techniczny, od niemalże klasyki — po akrobatykę. Takie obrazy taneczne, jak „Partyzanci”, „Mecz piłki nożnej”, chińska pantomima „San czakou” (Na skrzyżowaniu dróg) jak i wiele innych — to dzieło wspaniałych tancerzy i wspaniałych aktorów; niezwykle żywe, radosne tańce rumuńskie „Briul” czy „Musamaua” wdzięczny, precyzyjny, synkompowany taniec węgierski „Pontozoo”, jak i drugi taniec węgierski, taniec słowacki, mongolski taniec jeźdźców — iskrzą się ogniem temperamentu i wspaniałego opracowania technicznego. Cóż mówić o artyście, który do złudzenia naśladuje walkę dwóch chłopów północnosyberyjskich których nogi — to nogi i... ręce artysty? Wspaniały żart!
Niesposób wymienić wszystkich pokazanych przez zespół solistów tańców: rosyjskich, ukraińskich. białoruskich, tańców polskich ukazanych z dużym zrozumieniem ich narodowego charakteru, zwłaszcza kujawiak i oberek utrafiły w istotę naszego narodowego tańca.
Do wielkiego sukcesu pokazu znacznie przyczynił się główny scenograf i projektant kostiumemów, laureat Nagrody Stalinowskiej, N. Łakoma.
</support> 
</status> 
</period> 
</date> 
</month> 
</year> 
</style> 
</language> 
</author_2> 
</author_1> 
</title_article> 
</title_newspaper>
